Autor: Cezary Rudziński

Na wzgórzu Kupyna, przy zbiegu rzeczek Złoczówki (Zołocziwki) i Młynówki (Młyniwky), wznosi się, górująca nad niespełna 25-tysięcznym miasteczkiem Złoczów w obwodzie (województwie) lwowskim, cytadela nazywana Zamkiem Sobieskich. Jest to miejsce przez 350 lat związane z Polską.    W tym przez prawie 250 (1523-1772, 1919-1939) w granicach I i II Rzeczypospolitej. Współcześnie muzeum państwowe, oddział Lwowskiej […]

Rzadki to przypadek, aby niemal środek prawie ćwierćmilionowego miasta zajmowało duże sztuczne jezioro skromnie nazywane tu Stawem. Sztuczne, gdyż powstało ono w wyniku przegrodzenia w XVI wieku rzeki Seret groblą z przepustem. Zaś duże, gdyż jest długie na 4 kilometry i szerokie od 500 do 800 metrów.   A tak jest właśnie tu w Tarnopolu,

Z betonowego mostu przez rzekę Bużek roztacza się widok na wznoszącą się na wzgórzu za nadrzecznymi łąkami starą kresową twierdzę Międzybuż. Dziś praktycznie zapomnianą, mimo iż odegrała ona znaczącą rolę w naszych dziejach.   Chociaż nie była aż tak sławna, jak te w Kamieńcu Podolskim czy Chocimiu. Jej nazwa błędnie pisana jest w niektórych polskich publikacjach, nawet

Płynąca z północy rzeka Boh, nazywana na Ukrainie Piwdennim Bohom – Południowym Bugiem dla odróżnienia jej od Zachidniego – Zachodniego, czyli granicznego z Polską Bugu, skręca w tym miejscu na wschód, aby dosyć głębokim zakolem opłynąć utworzony w ten sposób półwysep na prawym, zachodnim brzegu.   A następnie skierować się ponownie na południe, ku Morzu

W XVI – XVII wiekach było to serce Dzikich Pól, południowo – wschodnich kresów Rzeczypospolitej. Od ponad 200 lat słynie przede wszystkim z parku „Zofiówka” położonego na obrzeżu 90-tysięcznego dziś, rejonowego miasta Humań.   Parku będącego owocem miłości i fantazji najbogatszego polskiego magnata w końcu XVIII wieku, Stanisława Szczęsnego Potockiego do Greczynki z pochodzenia, Zofii

„Wpływam na suchego przestwór oceanu / Wóz nurza się w zieloności i jak łódka brodzi… Tam z dala błyszczy obłok – tam jutrzenka wschodzi / To błyszczy Dniestr, to wzeszła lampa Akermanu…”   Ten sonet znają, a przynajmniej powinni znać, wszyscy absolwenci polskich podstawówek. Napisał go Adam Mickiewicz jako pierwszy w cyklu Sonetów Krymskich –