W Muzeum Motoryzacji w mieście Bauska (Bowsk) na Łotwie położonym niespełna 70 km od stołecznej Rygi na południu Semigalii (Zemigale), można zobaczyć bogatą kolekcję samochodów osobowych i ciężarowych.
Otwarto je w 2011 roku po wybudowaniu kosztem około 200 tys. ówczesnych łatów tj. ponad 1,2 mln ówczesnych złotych, stanowi filię Muzeum Motoryzacji w stolicy, które jest największym muzeum technicznym w krajach bałtyckich. Znajduje się ono na północnych obrzeżach miasta za mostem na rzece Mēmele, mającej również starą polską nazwę Niemenek z czasów I Rzeczypospolitej, gdy księstwo Kurlandii i Semigalii było, przed zagarnięciem go przez Rosję, lennikiem Polski. Główny budynek tego muzeum z długimi hangarami po obu stronach w których stoją samochody ekspozycji stałej, stoi obok szosy A7 i E67 w kierunku Rygi.
W muzealnej kolekcji można obejrzeć różnorodne i rzadkie pojazdy, które były spotykane na łotewskich drogach zarówno w latach 20 i 30. XX wieku, jak i w okresie powojennym. Zawiera ona 89 starych samochodów podzielonych na cztery części tematyczne. Największy jest zbiór pojazdów pochodzących z Łotwy z lat 1920–1990. Znajduje się w nich 35 eksponatów, w tym 25 samochodów. Wśród nich również legendarne eksperymentalne pochodzące z Ryskiej Fabryki Autobusów (RAF). Produkowano w niej m.in. słynne, najlepsze w ZSRR, mikrobusy „RAF-iki”.
Obejrzeć można również ciężarówki i rzadkie samochody z napędem na cztery koła używane na Łotwie – mało znane modele również z kolekcji Ryskiej Fabryki Autobusów. A także samochody i motocykle produkcji zachodniej popularne w latach 30. XX wieku oraz zróżnicowaną kolekcję samochodów z czasów ZSRR. M.in. lekkie SUV-y z napędem na cztery koła przeznaczone do jazdy po drogach wiejskich i w terenie, produkowane w Związku Radzieckim w drugiej połowie XX wieku. Pierwsze modele popularnych „Moskwiczy” nazywanych wówczas złośliwie „Opliczami”.
Produkowano je bowiem w fabryce samochodów w Moskwie, praktycznie bez zmian poza nową nawą, na maszynach niemieckiej fabryki „Opla” zagrabionych (nazywało się to reparacjami wojennymi) przez ZSRR po klęsce III Rzeszy w 1945 roku. Oglądać można również ich późniejsze modele, a także nowocześniejsze „Wołgi” z figurką skaczącego jelenia na masce oraz najbardziej luksusowe samochody radzieckie „ZiŁ” produkowane dla „naczalstwa” i generalicji. Dużą uwagę w ekspozycji przyciągają zwłaszcza wspaniale utrzymane kabriolety oraz samochody osobowe z tamtych czasów produkcji zachodniej.
Natomiast specjalistów pojazdy kolekcji wojskowej ze względu na ich autentyczność i sposób zachowania. Znajdują się w niej pojazdy bojowe z okresu II wojny światowej, a także sprzęt wojskowy, z którym Łotewskie Siły Zbrojne rozpoczęły wznowioną działalność po odzyskaniu przez kraj niepodległości na początku lat 90. XX wieku. Oprócz samochodów i motocykli w muzeum eksponowana jest technologia na łotewskiej wsi w latach 1920-1990. Przykłady maszyn rolniczych z lat 20. i 30. XX wieku – maszyny ciągnięte przez konie, młocarnia Ködel und Böhm, do której obsługi potrzeba było ponad 15 osób, traktor Fordson i sortownica zboża Trier.
Na piętrze głównego gmachu muzeum znajduje się autentyczny warsztat stolarski cieśli oraz wnętrze izby łotewskiego rolnika z lat 30. XX wieku. Organizowane są tam również wystawy tematyczne oraz warsztaty rzemieślnicze z zakresu nowoczesnej techniki. Urządzono również strefę rozrywki dla rodzin, w której można skorzystać z różnorodnych atrakcji zarówno dla dorosłych zwiedzających, jak i ich dzieci. Muzeum organizuje wycieczki szkolne, dostępne są też sale konferencyjne do wynajęcia. Na zewnątrz muzeum znajduje się plac zabaw i zadbany parking. Podczas zwiedzania można skorzystać z oprowadzania przez przewodników w języku łotewskim, angielskim lub rosyjskim.
Zdjęcia: © Cezary Rudziński
