Etiopia

Krzyż był dla etiopskich chrześcijan bardzo ważny od zarania ich państwowości. Król Ezana, już w IV wieku, umieścił jego symbol na monetach. Pozwala to dokładnie określić od kiedy kraj stał się chrześcijański. Etiopskie krzyże ewoluowały przez wieki i dziś podobne bogactwo form nie występuje nigdzie indziej na świecie.

Mimo gróźb i nacisków, ze strony Stanów Zjednoczony i Unii Europejskiej, Etiopia z sukcesem zakończyła drugą fazę napełniania zapory na Nilu Błękitnym. Wkrótce ruszą generatory energii elektrycznej, tak potrzebnej 100 milionom Etiopczyków.

Jeszce niedawno Etiopia była uznawana za jeden z najciekawszych, jeśli nie najciekawszy, turystycznie kraj Afryki. Przedłużający się konflikt pomiędzy etiopskim rządem i rebeliantami z prowincji Tigrai rodzi obawy, że kraj ten się rozpadnie, że dołączy do grona tzw. państw upadłych. Sytuacja humanitarna nie tylko w tej części Etiopii nieustannie się pogarsza. Nie dziwią więc głosy

  Rejon południowo-zachodniej Etiopii, szczególnie dolina rzeki Omo, nazywany jest „ludzkim skansenem” i, uwierzcie mi, nie ma w tym określeniu żadnej przesady. Plemiona, które tam odwiedziłem, wyglądają, mieszkają, i żyją jak przed tysiącem lat.   Ekstremalne przeżycia w normalnym pakiecie   Już sama podróż do tej części Afryki jest ekscytującym przeżyciem. Ze stolicy kraju, Addis

  Z czym kojarzy ci się Etiopia? – zapytałem kilku znajomych. Zdecydowana większość odpowiedziała, że z pustynią i głodującymi dziećmi. – Jeszcze z czymś? – dociekałem cierpliwie. Z „Cesarzem” Ryszarda Kapuścińskiego, jedną z jego najlepszych książek – ktoś sobie przypomniał. I tylko tyle, a to absolutnie fałszywe wyobrażenia. W jednym tekście etiopskich wspaniałości opisać się

Trudno mi uwierzyć, że jestem w Afryce. Wędruję pomiędzy pałacami, które przypominają trochę portugalskie, trochę arabskie budowle. Do tej pory w Etiopii spotykałam prawie wyłącznie skromne, drewniane okrągłe chatki – tukule. Nie więc dziwnego, że kompleks pałacowy wprawił mnie w osłupienie.

Trudno było mi uwierzyć, że to nie kostiumowy film lecz rzeczywistość. Ludzie ubrani w kozie skóry, koraliki, bransoletki. Okrągłe chaty, w których wraz z liczną rodziną mieszkają zwierzęta. I wędrowcy, których z drewnem, wodą lub tylko kijem spotykało się przy całej trasie. Zapewne za parę lat etiopskie plemię Hamerów zmieni się nie do poznania. Na

Gdy jechałam pomiędzy brunatno – szarymi wzgórzami, nic nie wskazywało na to, że w jednej z miejscowości ujrzę „ósmy cud świata”. Wioska, jak wioska – złożona z okrągłych chat, na ulicach kozy, owce, krowy i dzieciarnia wyciągająca ręce po datki. Dopiero wędrówka po Lalibeli odkryła jej prawdziwy skarb – kościoły wykute w skałach. Nic dziwnego,