Podróże Globtrotera

Trzecia i ostatnia część relacji z zabytkowego rodzinnego miasta.

Druga część relacji z zabytkowego rodzinnego miasta.

Piotrków, po II wojnie światowej z drugim członem nazwy „Trybunalski” aby go nie tylko odróżniać od Kujawskiego, ale przede wszystkim upamiętnić jego rolę w historii Polski, naszego parlamentaryzmu oraz sądownictwa. Bo to w nim siedzibę miał (od 1578 r. do rozbiorów) Trybunał Koronny, odbywały się sejmy i miały miejsce wydarzenia ważne dla całego kraju.

Nowym blaskiem lśni zabytkowy, barokowy kościół p.w. Niepokalanego Poczęcia NMP, św. Józefa i św. Ambrożego w Lesie Bielańskim w Warszawie. Jeden z cennych zabytków stolicy, główna budowla dawnego zespołu klasztornego kamedułów z bogatą i ciekawą historią, zapisaną także w literaturze pięknej.

W niewielkiej nadbużańskiej wsi Kuligów położonej na pograniczu Mazowsza i Podlasia, w woj. mazowieckim, powiecie wołomińskim i gminie Dąbrówka, znajduje się skansen – Park Kultury Ludowej i Ziemiańskiej Doliny Narwi, Bugu i Liwca Fundacji Dziedzictwo Nadbużańskie.

Zaledwie około 40 km dzieli Serock, 3,7 – tysięczne miasto w powiecie legionowskim, od centrum Warszawy. Poza połączeniami autobusowymi, w sezonie letnim ze stolicy dociera do niego również, w weekendy, aktualnie przez Kanał Żerański, stateczek wiślany nazywany też tramwajem wodnym.

Byczyna (niemiecka nazwa Pitschen) – miasto w powiecie kluczborskim, to niewielkie zabytkowe miasteczko na Opolszczyźnie (liczy dziś około 3600 mieszkańców) otoczone niemal w całości owalnym murem obronnym, nazywane też czasem, z pewną przesadą, opolskim Carcassonne.

I Kongres Historycznych Miast Mazowsza, o którym obszerniej pisałem w ub. tygodniu, drugiego dnia odbywał się w 12-tysięcznej Górze Kalwarii, mieście położonym nad Wisłą w odległości 36 km na południe od centrum i 20 od granic Warszawy. A rozpoczął od 2,5 – godzinnego zwiedzania zabytków i atrakcji miasta oraz jego najbliższych okolic.

Dinozaury to dzisiaj najpopularniejsze chyba zwierzęta, pomimo, że nie ma już ich na ziemi od kilkudziesięciu milionów lat.

W roku bieżącym mija 60 rocznica rozpoczęcia i 55. zakończenia budowy na Narwi w pobliżu jej łączenia się z Bugiem zapory wodnej, w rezultacie której powstał Zalew Zegrzyński.

W północnej części norymberskiej Starówki, na podzamczu tuż przy placu Bramy Zwierzynieckiej (Tiergärtnertor), na rogu biegnącej tuż przy wewnętrznej stronie średniowiecznych murów Neutor-mauer i odchodzącej od placu w dół, na południe w kierunku centrum, ulicy Albrechta Dűrera (Albrecht-Dűrer-Strasse) stoi jedna z największych atrakcji Norymbergi. Oryginalny bogaty mieszczański dom, w którym ten największy niemiecki artysta epoki

Kościół św. Wawrzyńca (Lorenzkirche), jeden z najważniejszych i największych w Norymberdze, był dla jej Dolnego Starego Miasta tj. jego części położonej po południowej stronie rzeki Pegnicy (Pegnitz) tym, czym fara św. Sebalda dla Górnego, rozciągającego się na północ od niej – parafialnym.

Zniszczenia Norymbergi podczas II wojny światowej były ogromne. W przypadku zabytkowego Starego Miasta, wyniosły około 90% budynków, w tym zabytkowych. Ocalały jednak w większości średniowieczne mury obronne, baszty i wieże. A mimo poważnych niekiedy uszkodzeń także – ale zostały odbudowane – najważniejsze gotyckie kościoły z ich skarbami.

Na skalistym wzgórzu wznoszącym się na północ od rzeki Pegnicy (Pegnitz) przecinającej w poprzek, ze wschodu na zachód, Stare Miasto w Norymberdze, stoi Zamek Cesarski – Nűrnberger Kaiserburg.

Na wzgórzu dominuje zamek z czterema wieżami. Nieco poniżej, po jego lewej stronie, widać wieże dwu gotyckich kościołów. A całe zbocze pokrywają domy kryte czerwonymi dachówkami, spośród których strzela w niebo kilkanaście wież. Zaś całe miasto otaczają podwójne, solidne mury.