Wydawnictwa

BEZDROŻA: WILNO – TRAVELBOOK

Od czasu, gdy w 1937 roku ukazał się znakomity przewodnik krajoznawczy po Wilnie prof. Juliusza Kłosa, wznowiony zresztą, chyba – bo nie datowanym – w latach 90-tych XX wieku w 50.000 reprincie przez Gdańską Oficynę Wydawniczą z inicjatywy tamtejszego oddziału Towarzystwa Miłośników Wilna i Ziemi Wileńskiej, najstarszy, jaki mam o tym fascynującym mieście w bibliotece, ukazało się w języku polskim mnóstwo następnych, już jako o stolicy Litwy. Zarówno stanowiącego część przewodników po Litwie, czy nawet łączonych z pozostałymi krajach nadbałtyckimi, także Łotwą i Estonią, jak i poświęconych wyłącznie miastu nad Wilią i Wilenką. W Bezdrożach ukazał się właśnie kolejny w serii travelbooków, już w II wydaniu, napisany przez dwójkę polskich autorów. Bogato ilustrowany, z ponad 130 kolorowymi fotografiami, 5 planami i mapkami, 3 wkładkami monotematycznymi oraz 24 krótszymi informacjami i ciekawostkami w ramkach włamanych w tekst. Zgodnie z koncepcją tej serii przewodników jego autorzy na wstępie wymieniają najważniejsze ich zdaniem, które podzielam, znając to miasto z wielu w nim pobytów w ciągu już ponad półwiecza, Atrakcje Wilna.

MICHELIN – PRAGA

Pradze, jednemu z najpiękniejszych, nie tylko europejskich miast, poświęcono już wiele przewodników w języku polskim. Zarówno jako części przewodników po Czechach, a nawet Czechach i Słowacji, pomijając już starsze, z czasów gdy istniała Czechosłowacja, jak i prezentujących tylko to miasto. Przy czym zarówno autorów polskich, jak i obcych. Ci (lub ten) drudzy – nazwiska ani narodowości nie podano, ale zapewne Francuz lub Francuzka, napisali firmowany przez Michelina przewodnik, wydany w polskim tłumaczeniu przez Bezdroża. I zasługujący nie tylko na uwagę, ale i korzystanie z niego podczas zwiedzania czeskiej stolicy. Ma bowiem bardzo dobrze opracowaną podstawową część poświeconą zabytkom i innym atrakcjom tego miasta w podziale na jego historyczne i podstawowe części. Z obowiązującym w wydawnictwach Michelina oznaczeniami gwiazdkami (1-3) rangi poszczególnych obiektów i miejsc. Piszę to znając Pragę, skromnie mówiąc, nieźle, z wielu w niej pobytów, również dłuższych, poświęconych głównie jej poznawaniu, na przestrzeni już ponad pół wieku. Mniej wysoko oceniam wstępne części tego przewodnika, nie odmawiając oczywiście autorowi (autorom?) prawa do takiego, a nie innego wyboru tego, co uważają w stolicy nad Wełtawą za najważniejsze czy najciekawsze, szczególnie zasługujące na polecenie turystom.

BEZDROŻA: SANTORINI – TRAVELBOOK

Grecja popularna jest wśród polskich turystów „od zawsze”. Praktycznie jednak bardziej masowe wyjazdy tam rozpoczęły się pod koniec lat 70-tych XX w. gdy otrzymali oni prawo posiadania paszportów w domu. Problem stanowiły tylko obłędne kolejki po wizy w ambasadzie greckiej w Warszawie, no i koszty, przy absurdalnym wówczas kursie dolarów, a zwłaszcza w przeliczeniu na nie naszych zarobków. Silnym magnesem były przede wszystkim światowej rangi zabytki i kultura oraz wspaniałe plaże. Najpierw dla turystyki poznawczej w części kontynentalnej Grecji i na Peloponezie, później wypoczynkowej na Riwierze Olimpijskiej, półwyspie Halkidiki oraz wschodnim wybrzeżu Peloponezu. A z czasem także, zwłaszcza gdy uruchomione zostały tanie loty, na przepięknych wyspach. I tak jest nadal, kraj ten należy ciągle do naszych ulubionych kierunków wyjazdów turystycznych i urlopowych. Przybywa także przewodników po nim. Obok ogólnych prezentujących Grecję, także mniejszych, dla tych którzy wybierają się tylko w określone miejsca, np. do Aten, czy w konkretne regiony, zwłaszcza na wyspy. A jest ich tam mnóstwo, przy czym obok tak bogatych w zabytki jak Kreta czy Rodos, a to tylko przykłady, są również przepiękne, typowo wypoczynkowe. Jedną z perełek wśród nich jest Santorini, której poświęcony został najnowszy przewodnik Bezdroży z serii travebooków.

Stowarzyszenie Dziennikarzy Podróżników GLOBTROTER

Booking.com